Refleksje II

M a r z e c   2 0 1 6

 Jeszcze garść opinii zrodzonych z głębin 
świadomości, zamkniętej w samotnej klatce,
 jak  na bezludnej wyspie. Niech ulecą sobie
w przestrzeń kosmiczną na falach internetu 
na jakąś drugą Kulę, jeśli taka jest, gdzie duma podobna osobliwość, lub zapuka do wnętrza choć jednej na naszej Kuli, która czuje podobnie.

O d a   d  o   p r z y j a c i e l a                    

I tobie należne honory

Przyjacielu wierny

Pamięć o tobie trwa

Od matki odjęty

Umierał z tęsknoty

Okrutny odźwierny

Nie czuły na męki

W nagrodę darował

Stukrotną ręki

Czułości gesty

Pamięć trwa

Przyjaźni dozgonnej

Tylko psa

Przyjaźń tak wonna

      Świętokradztwo                   

Pyłek wśród pyłków trwam na skalnej grani

Co sama pyłkiem wisi na obszarze

Jesteśmy sami nie jacyś wybrani
Raz się to pewno we wieczności zdarza

Spojrzę na kropki rozsypane w dali

Które się jawią olbrzymami w lustrach

A to co widać w obrotach się pali

Albo gejzerem w dal daleką chlusta

Nie znajdą szkiełka by dotrzeć do krańca

I pewnie nie ma kogo o to pytać

Ani na kraniec nie wyślą posłańca

Więc  śmiem zadawać to oto pytanie

 Ja pył wśród pyłków najbardziej znikomy                                           

Czy to zabawa była twoja Panie?

Że twoją mocą powstały ogromy

Puste i wrzące trwają bez potrzeby?

A wśród nich jeden błąd dziwaczny niby

Kaprys to może czy zabawa żeby

Kołowrót na nim  toczył się szczęśliwy?

Czy tylko jeden kołowrót w ogromie?

Jednego i tak jest za dużo przecie

Bo może pusto było w Twoim domie

Trwać tak samemu poprzez wiecznolecia?

Udane wszystkie elementy stałe

Zebrane w sobie pełne subtelności

Czy są czasowe czy też wiecznotrwałe?

Nie można było urządzić to prościej?

Czy taka wola czy to przymus może

I co się stało przed czasu poczęciem

Że myśl błysnęła nagle żeby stworzyć

Czy osobliwość jedną czy może ich więcej?

Wszystko udane prócz tego stworzenia

Twór poroniony na tym jednym pyle

Jaki on lepiej tego nie wymieniać

Nich by istniały ptaki i motyle

Tylko i trawy i barwione kwiaty

I napełniały byt swym aromatem

Morał pisania tego jednak taki

Wszystkie motyle i tak zjedzą ptaki

 

Opowieść o wielkim królu      

Spisana ręką kronikarza

Był król co rządził niewielkim kraikiem

Cierpiał nieznany bo był prawie nikim 

Żołnierza wcielił by mu wiernie służył

Bez władzy wielkiej rzekł nie chcę żyć dłużej

Wyrusz żołnierzu i wojuj za miedzą

Bo tam wrogowie przyczajeni siedzą

 Wyruszył żołnierz dobrze mieczem władał

I zawojował prowincje sąsiada

Król go w nagrodę klepnął po ramieniu

Bo jego męstwo król wysoko cenił

Czas minął a król rzecze do żołnierza

Inny wróg z dala pewnie  do nas zmierza

Liczę na ciebie boś ty dzielny rycerz

Przyoblecz pancerz i załóż przyłbicę

Znów ruszył żołnierz i wroga pokonał

Król nasz panował w czterech świata stronach

Twoja zasługa żołnierzu jest wielka

Niech cię ozdobi na ramieniu belka

Był jeszcze jeden kraj całkiem w oddali

Nikt i królowie nie znoszą rywali

Idź i walcz dzielnie ja liczę na ciebie

Będę się modlił a znajdziesz się w niebie

Kraj króla sięgał aż za morze wielkie

Daniny płacą chętnie ludy wszelkie

Słał  król żołnierza jeszcze raz i drugi

Bo chciał przed ludem mieć wielkie zasługi

Coraz się bardziej kraj króla rozrastał

Króla chwaliły wszystkie wsie i miasta

Wreszcie włożono królowi na głowę

Cesarskie znaki choć lud miał cierniowe

Aż tu nadeszło na cesarza licho

Nie cierpiał odszedł bez rozgłosu cicho

Był  wielki takim też pisany  koniec

Lud go pochował w wielkim panteonie

A żołnierz? Leży gdzieś w samotnym grobie

Nikt pewnie w jakim nigdy się nie dowie 

K o r d i a n   i   c h a m

(Leon Kruczkowski tytuł powieści)                                     

Cierpiał lud prosty gnębiony od wieków

Z ludu wyrośli jego gnębiciele

W pałacach żyli klękali w kościele

Leniwą  się czas toczył  rzeką

Ci co wyrośli strojne Kordiany

Ojczyznę mieli  jako właściciele

Postawy na jej podzielili ciele

Ludowi praca i kajdany

Innym z pałaców ukłony słać  przyszło

Byli oporni  byli zausznicy

Pierwsi stanęli przy zbrojnej rusznicy

Cham  o pomocy nie chciał słyszeć

Kordiany z chamem  nie stanęli razem

Bezwładne dzieje rozdziały przyniosły

Przepaść głęboka w ojczyźnie wyrosła

I zgniotła obcych sobie  głazem

Stała się wolna lecz krzywd nie ujęto

Do głosu doszli tylko Kordiany

Jedni i drudzy razem potargani

 Z lwa i prawa spięły pęta

Nadeszli równań wschodni głosiciele

Równał  ojczyznę  nieprzyjazny walec

Po raz kolejny  groził Boży palec

I było ciemno przez lat wiele

Tym razem moc się boża zlitowała

Lud  w sobie zrównan znalazł rozwiązanie

Dałeś mu mężów do pomocy Panie

Jedność już odtąd będzie trwała?

Aleć czy zgodzi się Polak z Polakiem

Trzeba żyć w dwajsób jako przed wiekami

Bo zgoda przecież nasz charakter plami

Cep  jest Polaku twoim znakiem

Przyjdzie nam pewnie za brak zgody płacić

To proste rymy niech niosą przestrogę

Kara nadejdzie za mieszanie z Bogiem

Ziemskich niesnasek pośród braci

O  p  i  n  i  a

Wiersze piszą

Rymy jednodniowe

O czym?

Zobaczymy
Jedni  mroczne

Inni bezsłowe

Nie wiele znaczą

Spoczywają na półkach

Piszą o rozpaczy?

Majestacie?

Żony grymaszą

Synowie głusi

W snach poczęte

Gdy je ma się

Rozmowa z sobą

Gdy ją wymusi

Cisza grobowa

Z bliska i z dala

Więc piszą jedni

Niezdolni piszą

Piszą brednie

Piszą zdolni

Pochwałę usłyszą

Przypadek zdarzy

Od  luminarzy

S n y  p r o r o c z e

We śnie widzę wiele

Jak Baltazar faraon

Nie  ma Józefa ni Eliasza

Chude i tłuste

Nawet nie krowy

Ni napis się ściele

Znaki daje Charon

Zaprasza

Świecę na groby

Zapalać

Jedną w plastykowej

Torbie noś

W zapasie

Zapali ci człowiek

W twoim czasie

Sny pójdą z tobą

Do grobu

W  i m i e n i u  w i e l u

Już wiem jak wiersz się pisze

Lektury sław mi  rzekły

Napiszesz  przerwiesz cisze

Gdy samotność ci  piekłem

Słowa co emanacją

I darem są od bogów

Posłane do mnie  spacją

Zastąpić słów nie mogą

Gdy nie ma słów  najbliższych

Myślą rzucam o ściany

Ich  grzmot nie przerwie ciszy

Gdzieś w duszy zakopanej

Podrzutek  rodem z cieni

Podstępem myśl zniewolił

Szalbierstwem sąd odmienił

Zgubił się  byt bez soli

I tak chodzą po ludziach

Cisze czy słowa  obce

Ten sam język  w  posłudze

Znaczenia na manowcach

Zatem za siebie, wielu

Proszę o zapomnienie

Bezsłowy przyjacielu

Gdy się staniemy cieniem

Wykreślaj nas z rejestru

Pamięci  nie obciążaj

Żyć będzie lżej ci przez to

Postąpisz nader mądrze

   S p u ś c i z n a

Nie wiem wierzyć czy nie

Horacy i Homerzy

Zakopani w kurzach

Nie dało im się przeżyć

W pamięci ich  zanurza

Starzec póki nie zginie

Póki w półkach butwieje

Foliał  nie tknięty  gestem

Owidiusz powie jestem

Jeszcze choć martwy prawie

W umysłach już nie bawię

A ci co wyklinani

Znaczeni  Jahwy palcem

Paleni przeganiani

Uznani za zakalce

Pisali księgi wieków

Prawdy światu wróżebne

Czy wierzyć mam im nie wiem

A jak nasienie księga

Na obszar płodna globu

Do czasu dna dosięga

Złe wiatry jej nie zmogą

Z niej się myśl ludzka łoni

Dłuta i pędzla twory

Na wszystkich świata stronach

Z tych ksiąg litery biorą

Materiał i natchnienie

Ta wciąż króluje księga

Choć ich autorów ciemne

Przez wieki zło dosięga

Trwa poprzez tysiąclecia

Lud i pisana księga

Ajschylos w kurzach tonie

Bez życia śpi Seneka

Ich świata blisku koniec

A księga wciąż urzeka

Wciąż żyzna jak dziewica

Jej twórcy jakby rzeka

Narybkiem wciąż zachwyca

Michelson i Einsztajny

Odkryją tajność światła

Bo naród wiedzo dajny

Rymów i kunsztu słowa

Całe wydał  plejady

Nagród cała połowa

Na głowy wielkim spada

Z Ur wyszedł  protoplasta

Wiódł prorok z pod piramid

Gdzie wzrośnie święte miasto

A tam pisana księga

Przez wieki ludzi karmi

Ku krańcom ziemi sięga